Ücret eşitliği: Kadınların sabrı tükeniyor

Başarısızlıkla sonuçlana eşit ücret diyaloğu şunu gösterdi: Kadınlara yapılan ücret ayrımcılığına son vermek için gönüllü katılım yeterli değil. Artık etkin yasal önlemlere ihtiyaç var.

0
1036

alle nach bern34 yıldan beri Anayasanın 8. maddesinde şöyle diyor: “Erkek ve kadın eşdeğerli çalışma için aynı ücreti hak ediyorlar.” Eşitleştirme yasası 1996 yılında bu hakkı daha da kesinleştirdi ve mahkemelere ayrımcılıkları tespit etme , yasaklama ve giderme ve sonradan ücret farklarını ödettirme yetkisini verdi. Buna rağmen günümüzde İsviçre’de ücret eşitliğinden daha çok uzağız. Yasa maddesi uyarlandıktan sonraki 20 yılda erkek ve kadın arasındaki ücret eşitsizliği belirli bir oranda azalırken bu süreç geçen on yılda epey yavaşladı. Ve son yıllarda hatta aradaki fark tekrar hafif çıkmaya başladı, en son 2010 yılındaki yüzde 18.4’ten yüzde 18’e.

Bu artış gösteriyor ki: Sosyal ortaklar ve Federal devletin ortak projesi olan ve gönüllü önlemlerle ücret ayrımcılığının ortadan kaldırılmasını amaçlayan ücret eşitliği diyaloğu başarısız oldu. Bu sonuca geçen sene değerlendirme raporu da vardı. Aynı hızla devam ederse erkek ve kadınların aynı ücretlere ulaşmaları daha on yıllar sürecek. Günümüzde kadınlar erkeklere nazaran üç kez daha fazla 4000 Frankta düşük ücretlerle çalışıyorlar ve ancak erkeklerin yarısı kadar kadın kadrolu olarak çalışıyor. Ve aynı yetkinlikle eşdeğer bir işte çalışsalar bile yaklaşık %9 daha az ücret alıyorlar. Bu ayrımcılık yılda yaklaşık 7.7 Milyar Frank ediyor Harekete geçilmesi gerektiği kesin. Yüzde 18.9 ücret farkı – bunun anlamı çalışan her kadının ayda 1500 Frank daha az kazanmasıdır. Bu ücret farkını kadınlar yaşlılıkta tekrar ödüyorlar: daha düşük emeklilik maaşlarıyla.

Bu yüzden İsviçre Sendikalar Birliği için durum açık: Gönllülük yeterli değil. Artık etkin yasal önlemlere ihtiyaç var. Federal meclis geçen sonbahar bu yöne doğru bir adım atmıştı. En az 50 çalışanı olan işletmeler için düzenli aralıklarla şirket içi ücret analizlerini yaptırıp üçüncü şahıslar tarafından denetlemeye zorunlu kılmak istiyor. Bu kontrollerin sonucu yıllık raporda açıklanacak. Ancak işveren bunu rağmen ücret farklılıklarını denklemek için harekete geçmezse, çalışanlar hala ücret eşitliği için mahkemeye başvurmak zorundalar.

İsviçre Sendikalar Birliği için bu doğru yöne atılmış bir adım ama yeterli değil. İşletmeler, tespit edilen ücret eşitsizlikleri kaldırmak zorunda olmalılar. Ayrıca üç taraftan oluşan bir makam kontrolleri yapıp tespit edilen ücret eşitsizliklerinde uygun önlemler talep edebilmelidir. Ancak bu şekilde anayasada belirtilmiş olan ücret eşitliğini gerçekleştirme sorumluluğunu kadınlardan alabiliriz. Bu sorumluluğu alacak resmi bir makam mutlaka şart, çünkü ücreti için dava açmak çoğu kadın için aşamayacağı bir baraj anlamına gelebilir.

Eşit ücret, hemen! Ayrıca genel olarak daha çok toplu iş sözleşmeleri yoluyla daha iyi ücret korunmasına ve ulusal bir asgari ücrete ihtiyaç var. Ücretli ve ücretsiz işler erkek ve kadın arasında daha iyi dağıtılmalı. bunun içinaileye destek çocuk bakım yerlerinde daha fazla yerlere ihtiyaç var ve bunlar ödenebiliyor olmalı. Ayrıca hasta aile yakınlarına bakanlara da destek verilmeli ve ücretli ebeveynlik süresine ve daha kısa ve daha iyi planlanabilir çalışma saatlerine ihtiyaç var. Ayrıca kotalar ve cinsiyetler arasında ayırım yapmayan bir eğitim politikası iş dünyasının tüm alanlarında uygun sayıda kadının çalışmasını sağlamalı.

Ancak kendimizi kandırmayalım: Ücret eşitliğinde ancak biz kadınlar kamuoyuna çıkıp açık bir şekilde bu ücret farklılığını artık yutmayacağımızı anlatırsak bir ilerleme sağlanacak. 7 Mart tarihindeki ulusal büyük protesto bize gösterecek ki: Biz kadınların sabrı taştı. Siyasete biz taleplerimizi bildireceğiz ve ücret eşitliğini talep ediyoruz, hemen!

CEVAP VER